جان و دل و جام وجامه در رهن شراب

فارغ ز اميد رحمت و بيم عذاب

آزاد ز خاک و باد و از آتش و آب

خيام٫اين هميشه همراه تنهايی من٫

خيام اين هميشه جاويد تاريخ.

دوايی بر همه ی دردهای بی درمان است.

سخنم را با يادی از او آغاز ميکنم.

راه پر پيچ و خم زندگی.

دستی است که بر گردن ياری بوده است.

نوشتن واقعاً سخته به خصوص اگه خيلی وقت باشه که

چون هم حرف نگفته زياده و هم موضوع جديد برای

خيلی دلم ميخواد همونجور که يه DJ آهنگا را با هم mix

 ميکنه منم متنا و چيزايی که به ذهنم ميخوره رو mix

به قول صادق هدايت:از کجا بايد شروع کرد؟ چون همه

ی فکرهايی که عجالتاً در کله ام می جوشد مال همين

سلام

 با سلام شروع ميکنم چون هر چی فکر کردم هيچ

کلامی بهتر از سلام برای اغاز پيدا نکردم.به

 خدا

 تکيه ميکنم چون هيچ دلگرمی و پشت پناهی بهتر از ان

موجود نيست. و به

 عشق

 دل ميبندم چون هيچ چيز به دل ربايی ی عشق جذاب

نيست.و ادامه ميدهم با این

 اميد

 که هيچ وقت چراغ اميدم خاموش و کور نشود.